Bu akşam olmayacak. Sabah sabah karanlıkta oturdum, dizlerinden yırtıldı bacaklarım. Aç bir cüce geçiverdi avcumdan – çok tütün içtim gırtlağım kuru, özsuyumla çalkalıyorum ağzımı. Bu altın tarlaları ve dinmiş güneş, peşi sıra özlenen kar, biz birlikte doğurmadık mı bu hastalığı. Artık hiçbir şey yakılmaya bu kadar yakın değil – güzel ölülerin evi kadar. Daha çok ölüye ihtiyacımız var, daha çok kurutulmuş bitkilere, daha çok merdivene, daha çok güzel mi güzel ölüye ihtiyacımız var – bu akşam olmayacak – bu kirin derinini kimse anlamaycak. Fırtınada ince giyinmiş zayıflar gibi üşümek pahasına – bu akşam olmayacak, çanak çanak kan kusmak pahasına – bu akşam olmayacak. People have bodies ergo they sow and reap – işte zaman diyorum ekip biçileni yiyerek tüketen -Tempus edax rerum – bu kadar güzel ölü; şimdi sizi ölüyorum bir tayın dişinde.

Ben bir gök gürültüsü imdi. Elimde gözlerim, sırtımda hint filleri bir evde öleceğim. Günlerdir evde güve kelebekleriyle yaşıyarak, hatırlıyorum herşeyi. Gün ağrırken üç sarı kaplumbağa, tanrıyı aramaktan dönüyordu dağlardan. Ben hatırlıyorum herşeyi. Ben kirlenip sonra suyla temizlenmekten ne çok sıkıldım – arş’ı doom. Sıkıldım bu gökyüzü bakıp bakıp delirmek için uğursuz bir yöntem, onlar tam oradaki yaradan düşüyorlar, gökyüzündeki sımsıcak bir yaradan.

Olan biteni, ait olunanı ve ait olanı, dışavurulanı, şoka sokanı, herşeyi aynı noktada uzlaştırmak, dünya işte aynı. Dünya aynı ve varolmak adına ne okudum ki, varolmak adına ne söyledim ki, hepsi gelecek olan büyük kanamanın öncül gedikleri. Varolmak bir pazar yeri gibi gürültülü, sıkıcı, pis kokan, sabah kurulup akşam toplanan bir rant yuvası. Varolmak üzerine ne söylenmeli.

Sevdiğin kadının göğüslerinde boğulmak pahasına bu akşam olmayacak – gölgeler düzüşerek erecek yere. Sevdiğin kadının kokusunda hepsini unutmak pahasına bu akşam olmayacak. Daha çok güzel mi güzel ölüye ihtiyacımız var – bizim gibi, onlar gibi, sadece biri gibi.

Not: People have bodies ergo they sow and reap. Bu dize Ezra Pound’un Canto XCIX’den alıntı.

Tempus edax rerum. Ovidus’un Metamorphoses’inden alıntı “Zaman herşeyi yiyerek tüketen” tümcesine yakın bir anlama geliyor.

Şimdi sizi ölüyorum bir tayın dişinde. Bu dize İlhan Berk’in Tay şiirinden alıntı.

Kierkegaard ‘un anısına

Hele…hele… lamat zabak ta ni

Dağ berisi yıkım nöbetleri başladığında,

Sırtlarında cehennemler taşıyanlar bir sofra başına oturup birbirlerine kendi  omuriliklerini sunuyorlardı, sohbetler büyüdükçe dağlardan, yıkımlardan, gecelerden, tekvin hepsi  için bir bulutun perdedeki ziili kalıyordu, elçiler nar kırmızı gecelerde çocukların dualarında boğulur, bir bardak su içip uyanılan kabusları yutkunurlar.

Yeryüzü: kanserden, bilgisayarlardan, cep telefonlarından, bürokrasiden, hukuktan, donla gezme zorunluğundan, aynı tip adamlardan ve kadınlardan üreyenlerden, fazla buyruktan, uzaya çıkamamanın verdiği hayal kırıklığından, bir balığın bilinçdışını asla görememeden ve yapayalnız keşişlerin amentularını okumaktan bitti…

Dağ berisi yıkım nöbetleri başladığında, kertenkeler arş kılığında gelip bizi böler, geceyi onların adıyla bekleyerek – işlerdik mercekleri.

Onlara demiştik, esaslı bir etiksiz yazsa nolur yazmasa nolur – hiyerarşi yıkıldı…

Gece kusmak isteyip ama neyi kusacağımı bilmeden, eve geldim – kusacak yeni bir şeyim yoktu. Zaten ne gelirse gelsin ağzıma, hiçlik kırıntıları ve onların acı evliliklerinden başka bir şey gelmiyordu. Kırıntıları övmekten başka bir olgu yok ki – hem hiçe ait olan neden – nasıl övülür ?

Microbaromların kulağıma süzüldüğü ve irisin yalnızca gecenin renkleri arasında genişlediği genizanın içindeyim / algıladıklarımı tam olarak bir gözün algılaması; kör bir köpeğin iki yılanın birbirini katletmesi seansını algılamasına denk – uzak zamanlarda ve hiç bir yerdeyiz / 1969’da bestelenmiş 45 dakika 24 saniyelik bir imhanın yarım asır sonraki nöbetini geçiriyoruz belki de. Karar notasını vursam gitarda, uzadıkça uzasa dip gürültüsü…bir fincan irin…EVET, akciğerimin /PASLI akciğer’imin/ gerilmesinde duyumsuyorum = sahte yemekler = sahte sesler = sahte içkiler = sahte evler = sahte kültürler )))

Bir ideologya/bir demokrasi/ bir nosferatu & tanrılaştırılamamış bir taşlar yığının yosunlarını görmezden her kim geliyorsa, ilk çığlığı o atsın))) üzerimize kanatlarını açıp, yer evine indiler, güneş gibi parlak yüzleriyle güdüyorlar bizi, konuşamazsınız, bağıramazsınız = başı havada atılan çığlık semadan helak edilir bizim topraklarda.

Bugün pazar Güneş Tanrısının günü, insanlar iklimlere sıkışmış……………..

Deleuze’ün söyleyeceği gibi “gerçekliğinizi” basşkalarının rüyalarına “yakalanmış” olarak bulabilirsiniz…[1]

Ne çok tesadüf ne çok rastlantı var aklımın ermediği – tam burada ben beşik siz öz.

Girift bir kabuğun içinde rüyadan daha aç daha tatminsiz ne olabilir? Belki uyanmanın ilk girdabı, yakılan ilk tütün, özlenen ilk isim, duyulan ilk ses..ve sabah kahveleri ki işte onlar sunak tasındaki kan gibi olmamalı…gırtlağımda uyanan ölü bir doğa – içinde ayrıştığım lenduha bir cehennem…ülkemde merasimlerle çağrılan eskinin ağrıları…

Bugün pazar Güneş Tanrısının günü…Ben teşhir edilmiş hayvan siz panayır yeri…

Will to Power’ı okumaya yelteniyorum; üstadımdan ödünç alıcam, bendeki nüshaların çevirileri on para etmez, üstad kitabı veriyor vermesine de, beni odasında hırıltılı uyarmayı da ihmal etmiyor: “dikkat et şeytan doldurur mazallah”. Dolacağı kadar doldu beni revolver, patlamaya da kendimi bildim bileli meğilli – Ey Röckenli Kör, beni daha ne kadar çıkmaza sürükleyebilirsin ki ? “Pain is something different from pleasure – I mean it is not its opposite.” Olabilir bir kader kadar yakın bir ağız bunu söyleyen ve “modern sanatı tiranlaşma olarak okuman kadar beni özgürleştiren bir içim”. Saat olmaması gereken yerde durdu: tekstler arası asıyorum kendimi – dilimi yuttum ki sen dilsizliği değil, sağırlığı seversin ya da sabahlara kadar melodiler harlayıp, onları bir nöbetle tarihe gömmeyi, Satie bundan hep cesur geldi bana sonra Mahler’in “Çocuk Ölümü Şarkıları” korkakça. Saat yeniden nefes alıyor, senin tanrılar kılığında evime gelip, bir iki duble içtikten sonra uzunca küfredip, kaybolma vaktin. Beni büyütüp, sonra ezensin – gece vakti uzak ülkeden telefonların gelmemesi gerekiyor, sonra benim o telefonlara yalan söyleyerek cevap vermemem.

Defterlerinde yazdıkların kadar buruk bir metin var elimde EY KÖR…kağıda bulayıp, işi çıkmaza sokmak yerine bunu durdurup, tasarının bütüne dönüşememe olasılığından onu azad edebilirim. EY RÖCKENLİ KÖR; ikindiyi karşılıyacağım karşılamasına da bu kadar bölünmüş parçanın arasında bir şeyi ezmek sıkıntısı var içimde – göçebelerin ölçeğinde 8.7’lik bir sarsıntıyla kafatasım çatladı.

Yeryüzü Loutréamont satırları uyarınca güneşli, böyle bir gün hantallığından dem vurdum ya sana. Belki de  “verdichtung” diye yontulan şeyin ta kendisi bu; parçaların arasında bir şeyi ezmeme ve buruk metin tasarısının amorfluğunu daha da sakatlayıp – onu zora sokma arasındaki absürd durumun çok yönlü yoğunlaşması; çivilemesi.

Peki diyorum Turgut Uyar olsa bununla nasıl baş ederdi; Akçaburgazlı Yekta gibi bir halim var (birilerinin yarı güneşli gününe,  bir parça karanlık getirdim dilimle, el yazımla, sesimle; bölünmez bir bütün “birey” olarak – ne diyeceğim ben şimdi Yekta’nın aşık olduğuna; Bak sevgilim; güneşin altında kavrulucaz, terli terli tırmanıp yamacı arkamızı döndüğümüzde, kundaklandığını görücez kentimizin…sen bileklerimdeki kanı yalayarak temizleyeceksin, ben yüzünün güzelliğini afyon bilip sakinleşicem…Bu işte yaptığımız, koca bir imparatorluk düşerken – birbirimize gelmemiz, belki de baştan doğacız kim bilir?…) – ondan diyorum ya Uyar olsa bununla nasıl baş ederdi; belki de gelişi güzel vurup başından savar, belki de uzun uzadıya günah çıkarır kendini bununla telkin ederdi.

Bunun verdichtung’le ne alakası var (mı) – ben derim ki Uyar; hiçbir şeyden sıkılmadı, varolmaktan sıkıldığı kadar – kitabı açıp bir daha okuyorum, kuşbakışı- verdichtung burada devralıyor sözü; bölünmez bir bütün “birey” olarak kalakaldım, sıkıştım.

Zorluyorum, buruk metin tasarısı kim kimi alt edecek; hangimiz hangimizin Kaishakunin’i olacağız ya da sapasağlam bu işten sıyrılıcağız?

Korkmadan daha da açtım şimdi kendimi, teşhir ettim ellerimle, saklayacağım ne var…neden örtüneyim ki aranızda…kendi ellerimle arşınladım bu hiyelogrifi, kendi arzum ve korkumla geçirdim bu nöbeti…neden örtüneyim ki, bilemeyeceğiniz, tadamayacağınız ne fazlam var olgularla temasımda…örtündükçe hapsolmak lüzumsuz…

Yeri geliyor,  sayfalarca  yazı yazmış olmaktan sıkılıyor insan, her biten metin beraberinde bir iğretiyi de getirir, okuduğum bir çok yazanda bu güdü var mıdır bilmem ama yazdığım bir metni gün ışığına çıkartmadan, Benjamin’in kulaklarını çınlatarak onun aurasını ortadan kaldırmadan, metni yoketmek ben de olağan bir durum.

Şimdi yazdıklarımın ya da bestelediklerimin işlevini düşünüyorum; olsa olsa dışavurduklarımın işlevsellikleri benim zihnimden düşüp, kafamı rahat bırakmalarıyla sınırlı…Tüm bu dışavurduğum yazılar – besteler, kendi çağıma ve varoluşa olan tanıklığım ile benim kaybolmuş zaman ve nesnelere olan iflah olmaz arzumun deneysel tahlillerinden başka nedir ki ?

Şiiri bittiğinde Turgut Uyar az da olsa savar mıydı, sapasağlam sıkıntısını belki bir duble devirip de; Turgut Uyar içmeği severdi. Belki benim gibi kafası attıkça bir de sigara yakıp, biz neyiz diye soruyordu hep kendine, ala…

Ey Kör Röckenli; Turgut Uyar tipçe sana benzemez ama seni delirten şey onu da kemirenin bizzat kendisiydi. İstenç ve güç ya da güç istenci bunu erteleyebillir mi ya da durdurabilir mi?

Sen de umut var – senin boğulmanın sonunda evvelden tasarlanmış koskoca bir umut var, bundan ya hiçliği güle oynaya, yapıp – bozuyorsun, bak benim elimde yalama olmuş hiçliğine karşı – debi derya bir boşluk var – Turgut Uyar’ın bile bulaşmaya yeltenmediği.

En güzel adını anarak;

Ölen kuğuların geceyi baştan çıkarttı ve ben kayboldum aç etinde. Artık senin metafiziğin incir ağacının üzerini örttü, biz uzuvlarımız eksik, günlüklerimizi tahrif etmiş, ölmeye bu kadar egemen, çok eskimiş olarak yerle gökle evleniyoruz.

 

Gözkapaksız, şeytandan biri, çekiyor tramvay paramı benim…

Kocaman öküz ellerimle…

Damarlarımdaki lağımlarda bir fare. İndiğim kenti ve içimdeki darağacını kemirir. Deliler, fareler, erkek fareler bölüşür kömürleşmiş bir cesedi. Mahzende…

kaçardım korkunç karşılaşmamak için bir bez bebekle…

gömülmek istemezmiş. Üşürmüş…

başlangıcı kundak bir yangından  sonra bir türlü bulunamayan eski metresimin (Ceset’imin) oğlan kardeşi….

kolaylıkla unutur bir ne gizli yahudimiyimdir ben. (Ece Ayhan -Gizli Yahudi)

Dünya iki kelimelik bir tümce, güzel konuşulamamış safsata bir dil, belki de amorf bir kurama bağlılık…İpimle Taşağım Sikimle Kuşağım…bugün git kendine bir iyilik yap, Hinou, Tenere Dafed Nikchan sonra  Eos dinle, bir bira iç, iki dal sigarayı uyuşuk uyuşuk iç…bak geride  yalnızca “memento mori” kalacak…işte dünya iki kelimelik bir tümce – o tümce şiir olursa, aklım ona eyvallah diyor. Bataille çok kızmış bir büyücü gibi; Ölümün bilinmeyen, ölmeyen, tam olarak kendini yok etme gücünden yoksun bir başkası en azından içindeki şiiri yok eder – diyordu işte. Tekerleme gibi dilimde Bataille, cebimde tütün kırıkları bir mezar taşıyla sözleşmek için çıktım bu Pazar sabahı sığnağımdan; sıkı giyindim. Vitrinlerin tümcesini okudum, lokantaların tümcesini, sokakta ayaklarını sürüyerek yürüyenlerin tümcesini, gazete kağıtlarının tümcesini okudum yol boyunca; mezarlığa geldim – göz göze geldim, dokundum onlara “üzerinde isimsiz” yazan taşlar traji komik, bir bira daha içtim, bir sigara daha telledim baktım dünya hala iki kelimelik bir tümce, güzel konuşulamamış safsata bir dil çokluklada amorf bir kurama bağlılık…“olgular vardır heyhat” – “herşey bir montaj değil ya Deleuze efendi”.

Her okumadan sonra geriye “memento mori” kalır. Bazen ölmek “gerçeklik varsayarak” iyidir, bazen ölmek, varsayımsız iyi bir gerçektir. Ölümü bir montaj olarak düşünmek bile istemiyorum…insanlar yaşar orada kötü ve zor şartlarda, kuytu odalarda, ürkek tavırlarla, ilk yola çıkan sürüden korkak daha; nefes alır senin toprağın ve bekler dışarıda, onlar yaşarlar ama bilmezler bunu artık.[1]

Bir Parabalaninin dua mırıldayan dudağı , Gadhimai için kan akıtan kasaturaları tutan eller, miras edindiği / kendi seçemediği adı, dili, dini, milliyeti tüm cehennemiyle taşıyan o beden yığınları – bir an durup “ben” ve “öteki” diye kendinizi ayrıştırmanızı – “katıl” ya da “öl” diye nara atışınızı, bir azınlık – çoğunluk kutsiyetinizi aylaklıkla izliyorum. Ya dışındaysam diye aklımı zorladığımda, zehrin çoktan bana da bulaştığını ve ölümcül bir hasatalığı gizlice kendimle oradan oraya taşıdığımı seziyorum. O büyük anlatılar yapıp sökülseler dahi kendilerini asla yoketmeden dirilip dirilip düzenler inşa ediyorken – azın çoğun nasıl ürediğini kavrayamamak ne mümkün.

Azınlık ya da çoğunluk…biri birini kıyafetiyle, cehaletiyle, saygısızlığıyla, bağlılıklarıyla hatta sadece sesiyle bile yorup – onun varlığına karşı varlıksal bir suç işliyor sanki. Bir öteki,  onun yaşam bağlarını tersine çevirip/ onu ala aşağı etmekten kendini alıkoyamaz.

Bir olgu ya da zihinsel bir katılık benin varolmasına karşı hunharca suç işliyor, bunu benin varlığı tasarlamıyor. Yaşayanın artık karşısında yorgun düşüp, tıkandığı ve gün aşırı yara bere içinde kaldığı şeyin dayanılmaz küstahlığından, saygısızlığından bahsediyorum.

Azınlık  kavramı gurur duylacak bir ünvansa çoğunluk da bunu layığıyla yaşıyor ki, herbiri törenin yılgınlaşanı piç gibi hatta az sonra Kudüs dışına sürülüp orada yitmeye mahkum edilecek cüzzamlılardan farksızlar. O kendi otorotilerine koşulsuz inananmışolan; çoğunluğun hiç de sayıklandığı gibi medeni olmayan, akılca kavranamayan, küfür gibi sosyal, ekonomik, siyasal, kültürel, psikolojik baskınlığının karşısında bir azınlık mı yoksa kendini kandıran, tüm zararları ziyanları kendince örtbas etmiş ve korkularını bir metafizik hayata transfer etmiş gizli bir çoğunluk mu?

salı 00.57 – ve ölü cisimler doğar,

Bu dünyada huzursuz olup – düzeni benimsemeyen her insanın özündeki yongası şiddettir. Şiddet yakıp, yıkmayı, parçalayıp, yoketmeyi salık verir. Nazaretli’yi düşün çölde ilk açlık orucuna gidip, havarilerine döndüğünde elinde bir baltayla gelir; babasının tebliğini sevgiyle yaymaktan bahseden bu devrimci yahudi, bir anda babasının tebliğini ateşle yaymaktan bahseder, ateşle insan ırkını vaftiz etmekten. Çölde uzun süre aç kalmasının zihninde yarattığı bir tetikleme sonucu bu radikal fikiri değişimine kaymış olabilir ama yine de Nazaretli çobanın her huzursuzluğu bir şiddet çağrısını taşıyacaktır, her insan gibi.

Dirildiğinde mezarının başında Mecdelli Meryem ağlamaktaydı, Nazeretli’yi dirilmiş görünce şaşırır ona dokunmak ister ama Nazaretli, sevdiği kadına “Noli me tangere” der  ”bana dokunma” neticede ölüp dirilmiş olan, artık bu dünyaya ait değildir ve Mecdelliye olan bağı da o ölümde sonlanmıştır. Onun dirim söyleminde bile açık bir şiddet var. Ben onun Budizmden aldığı sevginin bir parçası olmadım ama Nazaretliyle aramdaki sıkıcı analoji; ikimizin de özü tahrif edip, zangır zangır varolma tedirginliğinden haz almamızdır belki. Dışavurumlar benim müzemdir ve biz en azından ben kendi müzemi defalarca yakıp yıktım ve yakıp yıkmaya da devam ediyorum, edeceğim.

İnsan ırkı tarihle bağdaşık yaşamaktan dolayı sürekli çıkmazlara sürükleniyor, eskiyi hep maddesel ve zihinsel olarak canlı tutmaktan – uykuya daldığında kendi bilinçaltı çöplüğün tüm hiddetiyle sana karşı ayaklanıyor, eğer uyku gayyasında çektiğimiz azabın binde birini uyandığımızda hatırlamış olsaydık,  hepimiz bir dakika bile vakit kaybetmeden çıldırırdık, bu karanlığa son verme dürtüsü çöreklenirdi damarlarımızda; ilk adam ilk kadını boğup, kendi özüne kıysaydı, bu saçmalıkların hiç biri yeryüzünde yüzyıllardır katlana katlana büyümeyecekti diye düşünenleri tanıyorum…

Uykuda bilinçdışı çöplüğünden kaçamıyoruz – o halde uyanıkken o bilinçadışının kapısını açabilecek emareleri sağ tutmak çok anlamsız; ben kendi müzemi defalarca yakıp yıktım ve yakıp yıkmaya da devam ediyorum, edeceğim sırf bu yüzden.

Eskinin hayaletleri aramızda dolaştıkça Kierkegaard’ın ölümcül hastalığı büyüyecek; eğer bu alem sefil bir varlığın bilinçaltı, bu gezegen bir teraryum ve içlerinde varolmak bedeni bir cehennemse; gidip  bir fincan kahve yapıp, benliği kemiren, benliği zorlayarak doğan  Galat”ı Meşrundan sıyrılmak farzdır. Heretik bir farzdır…

Çehreler şiddetin analojisidir. Bir çehre gerisinde rezerv ettiği koca bir biliçaltı çöplüğünü, yeri geldiğinde ifşa etmeden duramaz. Çehrenin üzerine odaklanan her bakış, onu huysuzlandırır, çoğu insan bir kaç saniyeden fazla salt yüze odaklanarak karşısındaki ile konuşmasını sürdüremez, göz bir aralıktan sonra mutlaka başka bir yöne sapar, çehreye odaklanmaktan kurtulduktan kısa bir süre sonra tekrar çehreye yönelir. Bu nedenle şiddet ve çehre arasında sıkı bir analoji vardır, kanım bu yönde. Çehrenin bir başka fonksiyonu ise bir hatırlama totemi oluşudur.  Çehrenin kimliğine karşı tüm anımsama, hayal etme, onu algılama – bizzat çehreyle bağımlıdır, öyle ki çehresini görmediğimiz sadece sesini duyduğumuz biri için net bir kimlik inşasında bulunamayız, ondan çehresiz bir ses erotiktir, bir kapalılığı, hazla bir tanımayı içinde hapseder. The Residents ‘ın onlarca yıl bir merak nesnesi olarak takip  edilip, albüm satmalarının nedeni; estetik bir gerekçeden ziyade çehrelerinin saklı oluşudur. Ya da daha gerilimli bir anlatı olarak tanrıyı örnek gösterelim. Tanrıya koşulsuz boyun eğme, tamamen çehresine asla tanık olamamakla bağıntılı, keza kamusal bir alanda görülmüş ve kendini teşhir eden bir tanrı tüm gizini yitirir. Tanrının sürekli peygamberler aracılığıyla konuşması (sesinin de ifşa edilmemiş olması), çehresinin örtüklüğü ile hükmetme gücünü daha da yükseltir.

Bir çehreye muhtacız çünkü bu çehre bizim en geçerli kimliğimizdir. Şüphesiz çehre bir isim, bir ünvan, bir pasaport gibi ontlojik varlığımızı ortaya koyacak bir kimlik parçası değildir ancak en geçerlisidir; tüm fotoğraflarımız o çehrenin birer kopyasıdır ve kendimizi tanıtmakta bu kopyaları kullanırız. Bir kimliğe yapıştırılan fotoğraf ya da internet üzerinde bir profil oluşturulurken kullanılan fotoğraf…

Bir çehreye muhtacız çünkü bu çehre bizim en geçerli kimliğimizdir ki çehreyi yitirmek her ne kadar fiziki bir yoksunluğu getirecek olsa da, bu fiziki yoksunluk bir süre sonra ontolojik olgumuzu da tehdit edecektir. Hiroshi Teshigahara’nın  Kôbô Abe romanından uyarladığı filmi Tanin no kao’nın  Mr. Okuyamasını anıyorum burada. Sosyal statüsü yükek birisinin; bir iş kazası sonucu, çehresinin tanınmayacak ve iyileştirilemeyecek şekilde deforme olması sonrası, başta kendisine, karısına ve topluma karşı koyduğu bireysel şiddetin yükselerek artışı ve toplumsal varolmaya karşı direnememesi.  Mr. Okuyama çareyi kendisine yeni yapay bir yüz takıp, ikinci bir kimlik yaratmakta bulur ki bu şekilde kaybettiği karısını yeniden baştan çıkarıp hatta toplumda bu Dr. Jekyll ve Mr. Hyde etüdüyle, her istediğini yapabilecektir ki (burada da kendisini anlamadıkları için bireysel şiddete baş vurduğu toplumdan da bir itikam alacaktır). Mr. Okuyama, başta bu Janus kimliğinin tuttuğunu düşünse de, kısa bir süre sonra herşeyin felaketle sonuçlanmasını önleyemez, buradaki olgu açık ve nettir,  Mr. Okuyama çehresini değiştirse de, bilinçaltı çöplüğünü değiştirmeyi beceremez. Aynı  eser içindeki bir diğer paralel karakter olan  hibakusha kadını da atom bombası yüzünden tahrif olmuş yüzü dolayısıyla bir şekilde Mr. Okuyama ile aynı bireysel iç şiddeti yaşar, ancak hibakusha kadınının bireysel şiddeti Mr. Okuyama kıyasla tamamen iç deneydir ve yine Mr. Okuyama’ya kıyasla kadındaki ontolojik gerilim daha yoğun ve baskındır. Kadın, Mr. Okuyama’ya nazaren daha basit bir insandır ve yüzünde taşıdığı deformasyonu temizleme ve yüzünü değiştirme gibi kaygılara sahip değildir ama onun da yaşadığı bu aleni çehre krizi,  Mr. Okuyama’nın felaketle neticelenen sonucuna göre daha trajik neticelenir, kadın intihar eder.

Bir çehreye muhtacız çünkü bu çehre bizim en geçerli kimliğimizdir, tam da bu önerme doğrultusunda, kimliğin (çehrenin) ontolojik serüveninin kaygı verici ilerleyişi olarak  Tanin no kao bir dönüm noktası olarak anımsamayı öneriyorum.